Je loopt niet vast omdat je zwak bent
Er zijn mensen die vastlopen. Veel.. right?
En er zijn mensen die denken dat ze vastgelopen zijn omdat ze zwak zijn.
Dat laatste is bijna nooit waar.
De mensen met wie ik werk zijn zelden zwak.
Ze zijn scherp, verantwoordelijk, betrokken.
Gevoelig voor nuance. In staat om meerdere 'lagen' tegelijk te zien.
Precies dát maakt het ingewikkeld.
Want wanneer je veel ziet, neem je ook veel op je.
Wanneer je veel voelt, neem je ook veel verantwoordelijkheid.
Wanneer je intelligent bent, kun je eindeloos analyseren en verklaren waarom jij misschien
"het probleem" bent.
En zo ontstaat er iets gevaarlijks.
Niet per se instorting, maar overaanpassing.
Het misverstand
We leven in een systeem dat snelheid beloont.
Output beloont.
Beschikbaarheid beloont.
Als jij veel waarneemt, ga je compenseren.
Je gaat beter je best doen, jezelf aanscherpen.
Je gaat nóg verantwoordelijker worden.
Niet omdat je moet.
Maar omdat je ziet wat er niet klopt.
Tot je lichaam begint te protesteren.
Vermoeidheid.
Overprikkeling.
Twijfel.
Een gevoel dat je jezelf kwijtraakt.
En dan komt de conclusie:
"Er klopt iets niet met mij."
Maar wat als dat niet klopt?
De schaamte-prestatiecyclus
Veel capabele professionals zitten in een onzichtbare cyclus:
- Ze voelen dat iets wringt.
- Ze gaan harder werken of zichzelf verbeteren.
- Ze herstellen tijdelijk.
- Ze vallen opnieuw terug.
- Ze schamen zich dat ze "weer daar zitten".
Kort gezegd: Je overpresteert → crasht → herstelt → herhaalt.
En bij elke ronde wordt de schaamte groter.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat ze te lang tegen hun eigen signalen in zijn blijven functioneren.
Het echte probleem
Het probleem is zelden gebrek aan discipline. Of kennis. Of therapie en andere hulpmiddelen.
Het probleem is vaak dit:
Je hebt nooit geleerd om je eigen waarneming hoger te plaatsen dan de verwachtingen van het systeem waarin je functioneert.
Dus je blijft zoeken naar wat jij moet aanpassen.
Terwijl de vraag eigenlijk is:
Wat klopt hier fundamenteel niet voor mij?
Dat vraagt geen rebellie.
Dat vraagt soevereiniteit.
Soevereiniteit is geen luxe
Soevereiniteit betekent niet dat je stopt met werken.
Of dat je alles achter je laat of omgooit.
Het betekent dat je stopt met jezelf aanpassen aan een ritme dat je ondermijnt.
Soevereiniteit maakt je niet minder inzetbaar.
Het maakt je betrouwbaarder.
Je werkt niet minder hard; je werkt gerichter en effectiever.
Je draagt niet alles; maar wat je draagt, draag je bewust, met intentie.
Het betekent dat je onderscheid leert maken tussen:
- Wat van mij is
- En wat van het systeem is.
Dat je niet langer je gevoeligheid probeert te dempen om te blijven passen.
Maar hem leert gebruiken als waardevolle informatie.
Wat als je niet zwak bent?
Wat als je vastloopt omdat je te bewust bent voor de context waarin je zit?
Wat als je niet meer therapie nodig hebt, maar helderder onderscheid?
Wat als jouw lichaam je niet tegenwerkt,
maar je probeert te beschermen tegen overaanpassing?
Dat is geen zwakte.
Dat is intelligentie zonder begrenzing.
En intelligentie zonder begrenzing put uit.
Dit is waar mijn werk begint
Ik werk met professionals die veel kunnen dragen.
Maar zichzelf te lang als laatste hebben gezet.
Niet om hen zachter te maken.
Maar om hen helderder te maken.
Zodat ze kunnen functioneren zonder zichzelf te verliezen.
Zodat prestaties geen zelfverraad meer zijn.
Zodat rust niet voelt als falen.
Niet omdat ze softer worden.
Maar omdat ze soeverein worden.
Herken je jezelf hierin?
Voel je vrij om mijn trajectpagina te bekijken of een kennismakingsgesprek te
plannen, of volg mijn blog de komende tijd voor meer inzichten die je kunnen helpen.
