Ik doe niet aan labels, lees waarom :)

Veel mensen hebben al eens een label gekregen (of zichzelf toe-geëigend). Soms zelfs meerdere, binnen én buiten de DSM: HSP,  ADHD, Burn-out, (complex) trauma.. 

Soms geeft dat opluchting. Eindelijk woorden voor wat je ervaart!
Soms ook verwarring, en onbedoeld een nieuwe identiteit.. Alsof alles wat je voelt, denkt of doet ineens door één bril bekeken moet worden. En precies daar begint het te wringen, want zo werkt jouw systeem niet. En zo 'manifesteer' je ook niet het heerlijke leven dat je werkelijk wilt. 

Wat labels kunnen doen (en waar het schuurt)
Een label kan helpen om jezelf beter te begrijpen. Het kan erkenning geven, en begrip van anderen.
Maar het kan ook onbedoeld iets vernauwen.

De aandacht verschuift dan van:
'Wat gebeurt hier eigenlijk?'
naar:
'Wat zegt dit label over mij?'

En langzaam ga je jezelf verklaren, in plaats van jezelf waarnemen. Jouw kracht ligt dan buiten jezelf.

Wat ik zie, voorbij labels
Wat ik in mijn werk zie, zijn geen losse categorieën mensen.
Ik zie
- Patronen. 
- Miscommunicatie binnenin iemand's systeem (jouw geheel van mentaal, fysiek, emotioneel, energetisch, spiritueel).
- Omgevingen die weinig ruimte laten. Lichamen die langdurig alert zijn geweest.. Mensen die veel waarnemen en diep voelen.

Díe patronen zie ik bij mensen mét labels, bij mensen zónder labels, en bij mensen die ooit een label kregen dat later niet meer bleek te passen. 

De probleem is zelden 'het type mens'.
Het is bijna altijd de context van iemand's leven. In een 'disordered' leefsysteem ben jij niet degene met de disorder, jij mag gewoon mens zijn, precies zoals jij bent. En daar zitten geniale eigenschappen in verscholen.
Alleen.. jij bent wel de enige kan zorgen dat jouw leefsysteem jou in je kracht ondersteunt.

Een persoonlijke noot
Ook ik heb labels gekregen.  
Met name ADHD. Achteraf niet omdat ik 'afwijkte', maar omdat mijn manier van denken, voelen en waarnemen niet goed paste binnen de omstandigheden waarin ik toen leefde.
Wat mij uiteindelijk meer hielp dan het label, was begrijpen waarom mijn systeem deed wat het deed.
En wat er veranderde toen de context veranderde. Juist omdat ik vrede sloot met wie ik was en dit veel beter ging begrijpen. En ik ging automatisch mijn 'leefsysteem' erop aanpassen. Inclusief grenzen stellen.

Grenzen stellen.. een belangrijk thema voor mensen met én zonder labels. In jouw manier van werken, communiceren, je behoeften respecteren etc. Uiteindelijk is dit wat je gaat doen, op allerlei vlakken in je leven, en het kan heel makkelijk en natuurlijk voelen, ja echt! 

Waarom ik niet begin bij grenzen of assertiviteit
Ik vraag mensen niet om ineens assertiever te worden.
Of om beter hun grenzen aan te geven. Niet omdat grenzen onbelangrijk zijn! Maar omdat echte grenzen niet bedacht worden. Of afgedwongen kunnen worden via assertiviteitstrainingen.

Zeker wanneer iemand zijn hele leven gewend was zich aan te moeten passen. Zeker als iemand leeft met ADHD, HSP, of wat voor (overigens geniale) sensitieve eigenschappen dan ook. Laat staan iemand die geleden heeft onder bijv. narcistisch misbruik.. begin dan alsjeblieft niet gelijk over grenzen.

Grenzen ontstaan vanzelf wanneer:
- iemand zich vanbinnen veiliger voelt en dichter bij zijn/haar eigen waarheid staat.
- iemands systeem eindelijk ontspant.
- helder wordt wat klopt en wat niet.
Gedrag volgt dan vanzelf! Over grenzen vertel ik meer in mijn volgende blog. 

Geen labels is iets anders dan geen diepgang.
Niet werken met labels betekent niet dat ik dingen ontken of bagatelliseer. Het betekent dat ik breder kijk. Ik kijk naar wat iemand waarneemt op meerdere niveaus: mentaal, lichamelijk, energetisch, spiritueel (dit laatste gebeurt bij veel mensen onbewust). 

Ik kijk naar:
- hoe iemand reageert,
- wat iemand heeft aangeleerd (niet waarom, wiens schuld, etc, want dan zit je weer vast in een verhaal!)
- wat daarin nu niet meer helpt.
- wat nu nodig is om blokkades op te lossen

Je bent namelijk véél meer dan een label, en jou als dusdanig benaderen kán de plank misslaan.

Je bent niet je label.
En ook niet je geschiedenis.
En niet je copingmechanismen.
Dat zijn onderdelen, geen geheel.
Jouw geheel is mentaal, fysiek, emotioneel, energetisch, en spiritueel. Hoe leg je al die aspecten uit binnen een label?

Soms is het meest helpende perspectief niet:
'Wat is dit?'
maar:
'Wat gebeurt hier eigenlijk?'
Daar begint voor mij helderheid :)