Misschien hoef je jezelf niet beter te begrijpen. (Wat?)
Als je mijn boekenkast zou zien, zou je waarschijnlijk
denken dat ik psychologie heb gestudeerd. 馃槃
(En alle studieboeken van voor mijn coach-tijd zijn helemaal foetsie).
Ik heb z贸veel boeken gelezen over persoonlijke ontwikkeling. Podcasts geluisterd, methodes geprobeerd, cursussen gevolgd..
En ik heb daar soms ontzettend veel aan gehad.
Ik heb mezelf beter leren begrijpen.
Ik ontdekte patronen.. En ik leerde waarom ik reageerde zoals ik reageerde.
En toch.. bleef ik ergens zoeken. Zoeken zoeken zoeken.
Alsof er n贸g een inzicht nodig was. N贸g een verklaring. N贸g een puzzelstukje. En d谩n zou ik helemaal zijn waar ik wilde met mijn leven en mezelf. Niet dat ik ongelukkig was hoor, zeker niet, maar gewoon, het was nooit klaar.
Ik dacht lange tijd dat rust vanzelf zou komen zodra ik mezelf maar goed genoeg begreep.
Maar de laatste tijd begint er iets in mij te verschuiven.
Niet omdat ik persoonlijke ontwikkeling ineens onzin vind, integendeel.
Maar ik zie nu: Misschien probeerde ik mezelf al die tijd niet alleen te begrijpen... maar probeerde ik mezelf stiekem ook een beetje te repareren.
En dat is een heel ander vertrekpunt!
(Enne, heel eerlijk, doen we dat in deze maatschappij niet massaal een beetje? In de hoop dat dat ons gelukkig maakt?)
Want als je onbewust gelooft dat er iets opgelost moet worden, dan blijf je zoeken.
Telkens weer op naar de volgende verklaring.
De volgende methode.
De volgende expert.
De volgende bevestiging.
Het volgende 'bewijs' dat wat mijn innerlijke signalen al lang en breed hadden aangegeven, werkelijk klopte en legitiem was.
En onbewust telkens maar uitvergroten dat er een probleem op te lossen is, want wat je aandacht geeft groeit, dus ook de overtuiging dat er iets nog steeds niet goed is (hallo ongewenste manifestatie..).
En voor je het weet, voelt persoonlijke ontwikkeling niet
meer als thuiskomen... maar als een eindeloze zoektocht naar wat er nog ontbreekt.
"Ja maar hoe kom ik dan van die onrust, pijn etc af?". Nou, er is een heel verschil tussen 'pijn', en het 'lijden' dat wij ongemerkt onnodig toevoegen. En dat is precies wat ik je oa in sessies leer.
Tijdens mijn ACT-opleiding kwam ik een oefening tegen die me aan het denken zette.
We moesten ons voorstellen dat we een Napoleonzuurtje in onze mond stopten. (OK doe maar mee!)
--> Je sabbelt erop.
--> Het zure poeder verspreidt zich over je tong.
--> Je brengt het naar links achter in je mond
--> En dan rechts
--> etc (deze oefening duurde wat langer, maar even to the point haha)
En het bijzondere? Mijn lichaam reageerde. Ik voelde haast het zuur, en het water liep me in de mond.
Terwijl er helemaal geen snoepje was!
Dat vond ik fascinerend. Niet omdat het bewees dat gedachten "niet waar" zijn. Maar omdat ik ineens zag hoeveel invloed woorden en gedachten kunnen hebben op hoe we iets ervaren. En dat je lichaam hier werkelijk op reageert.
De afgelopen tijd kwam daar tijdens mijn NEI-opleiding nog een nieuwe verwondering bij:
Ik heb wederom ervaren hoeveel er zich afspeelt buiten ons bewuste denken (je kent het wel, die 5% bewustzijn die we ervaren vs. die 95% die er ook is en, geloof me, v茅茅l meer wijsheid bevat dan je je kan voorstellen!).
En veel ruis in ons h0ofd, heeft een heel andere dieperliggende oorzaak dan wij met ons bewuste brein kunnen ontdekken.
En ook ontdekte ik nog meer hoe niet alles wat we ervaren met n贸g meer nadenken opgelost hoeft te worden, of uberhaupt k谩n worden.
Dat betekent niet dat begrijpen onbelangrijk is hoor. Begrijpen kan ontzettend helpend zijn.
Maar misschien is begrijpen niet het eindstation. Misschien is het een tussenstation.
Want ergens onderweg ontdekte ik iets wat voor mij veel meer rust gaf:
-Ik hoef niet iedere gedachte op te lossen.
-Ik hoef niet iedere emotie direct te verklaren.
-Ik hoef niet overal meteen een antwoord op te hebben.
Soms mag ik gewoon nieuwsgierig zijn.
"H茅...
Interessant...
Blijkbaar gebeurt er dit in mij."
En misschien is dat wel de grootste verandering die ik de afgelopen tijd zelf doormaak.
Ik probeer mezelf steeds iets minder te analyseren.. en steeds iets meer waar te nemen. Zonder het te willen vastgrijpen en binnenstebuiten te willen keren. Zonder bijv negatieve gedachtes te bombarderen met zoveel positieve gedachtes, inzichten en affirmaties, dat ze haast wel verdreven m贸esten worden uit mijn brein. Want.. dat gebeurt niet! Dat geeft alleen maar nog meer ruis.
En die ruis in je hoofd, kan een loopje met je nemen en je wegtrekken van de helderheid en richting die heus in je aanwezig is.
Ik ontdekte: Hoe minder de ruis in mijn hoofd de leiding heeft over mijn leven, hoe duidelijker mijn eigen richting zichtbaar wordt.
Niet omdat iemand anders mij vertelt welke kant ik op moet (hoe fijn het soms ook klinkt als een ander je even vertelt wat je moet doen).
Maar omdat die richting er misschien altijd al was!
Er zat alleen heel veel ruis tussen.
Dit herken ik bij zoveel anderen, er kan zoveel verschuiven bij iemand als er minder ruist of kortsluiting in het hoofd is.
En misschien is dat uiteindelijk wel waar mijn hele onderneming over gaat:
Niet mensen vertellen welke richting ze moeten kiezen. Maar ze helpen weer vertrouwen op hun eigen waarneming, en de weg vrijmaken om dit te kunnen. En dan gaan ze werkelijk die helderheid weer voelen!
Want ik geloof steeds meer dat richting niet iets is wat we moeten forceren.
Richting verschijnt.
Stapje voor stapje.
Naarmate de ruis steeds iets minder de leiding krijgt 馃槉