Waarom echte transformatie vaak eerst als chaos voelt

Soms voelt het alsof je jezelf kwijt bent… Dat je leven even op zijn kop staat, je binnenstebuiten gekeerd wordt en snakt naar het moment dat je weer grip hebt op dingen. 

Maar diep vanbinnen voel je ook: ik kan niet meer terug naar wie ik vroeger was.

Jaaa dit soort fases van transformatie kom ik vaak tegen. En er zijn aardig wat mensen die in zo'n fase soms denken dat er iets mis is met ze. 🤯

Omdat je ineens:

• emotioneler bent
• meer ruis voelt
• sneller overprikkeld raakt
• nergens echt grip op hebt
• jezelf niet meer helemaal herkent
• oude dingen uit je leven niet meer kloppen
• maar ook nog niet weet wat er dan wél klopt

Alsof je ergens tussen twee versies van jezelf in hangt (feitelijk is dat ook zo). En dat is zó'n vreemde plek om te zijn.

Vaak begint zo'n transformatie ook niet "zomaar". Meestal wordt het getriggerd door iets wat je hele systeem wakker schudt. Bijvoorbeeld:

• Een relatie die eindigt
• Een burn-out
• Ziekte
• Verlies
• Een verhuizing
• Een confronterend inzicht
• Een systeem waar je niet meer in past
• Of simpelweg een diep innerlijk gevoel van: "ik kan niet meer doen alsof dit nog klopt."

Het moeilijke is dat je brein op dat moment vaak nog niet begrijpt wat er gebeurt, terwijl er vanalles in je leven aan het afbrokkelen is. Niet alleen in je leven trouwens, maar ook in je identiteit. Wie je dacht dat je was. Hóe je dacht dat je was. 

Dat is denk ik ook waarom transformatie vaak zoveel ruis geeft in je hoofd en innerlijke conflicten. 

Want het oude leven dat je had werkt niet meer.
Maar het nieuwe voelt nog niet stevig of uberhaupt tastbaar. 

En precies daartussen gaat ons brein vaak in paniekmodus 😄

Die wil je veilig houden in dingen die bekend zijn, zelfs al zijn die dingen niet het beste voor je. Of het nu gaat om een bepaalde baan, relatie, vriendschappen, of een manier van denken/gedachtepatronen, het meeslepen van onverwerkte emotie, etc. 

Juist al die aspecten die mogen veranderen omdat ze je eigenlijk niet meer dienen, wil ons brein misschien net iets harder vasthouden om nog wat grip te houden.

En dan willen we:

• oplossingen
• antwoorden
• controle
• duidelijkheid
• "de nieuwe versie van onszelf" worden

Het liefst vóór volgende week hahaha. De verleiding is soms groot om spiritualiteit hiervoor in te zetten (quantum leapen, misschien ken je die, of visualiseren tot je een ons weegt). 

Maar echte verandering werkt meestal niet zo. En is al zeker niet fancy, love&light, of gewoonweg een nieuw leven manifesteren. 

Ik moest laatst denken aan het feit dat een rups in een cocon letterlijk eerst een soort soep wordt voordat hij een vlinder wordt. Die fase van transformatie is er weinig meer terug te vinden van de rups, en al helemaal niet van de vlinder. Ik noem het graag de 'derrie'-fase. Gewoon.. omdat.. derrie ;).

Soms voelt transformatie precies zo bij ons mensen. 

Alsof alles wat eerst logisch voelde ineens vloeibaar wordt.

• Je oude patronen.
• Je relaties.
• Je zekerheden.
• Je identiteit.

Wat ik zelf steeds meer begin te begrijpen en herken bij cliënten, is dat het vaak niet alleen de verandering zelf is die pijn doet…

Maar vooral ons innerlijke verzet ertegen.

Want we willen weten waar het heen gaat en ons weer een beetje normaal voelen. Het is niet fijn om al die onzekerheid te voelen. Of de rouw om innerlijke trauma's, het verlies van identiteit, of letterlijk verlies van aspecten of mensen in je leven. 
Het liefst ga je zo snel mogelijk naar de nieuwe versie van jezelf voorbij alle onzekerheid en twijfel. 

Terwijl sommige fases juist vragen om:

• vertragen
• voelen
• verwerken
• niet-weten
• ruimte maken
• acceptatie

En dat is moeilijk in een wereld die continu roept dat je jezelf moet optimaliseren. Een betere versie van jezelf zijn. Groter manifesteren, etc. En geen zorgen, daar kom je heus, maar het is cruciaal dat je de derrie-fase niet overslaat om jouw toekomstige mooie leven echt te kunnen vormen, ontvangen, en vasthouden. En hoe soepeler en accepterender je door de derrie-fase weet te bewegen, hoe sneller, sterker en vrijer je er aan de andere kant weer uitkomt. 

Misschien ben je dus niet verdwaald. Misschien is jouw systeem gewoon bezig iets los te laten wat niet meer bij je past.

Ook al voelt dat tijdelijk als chaos.

Of als innerlijke derrie 😄

En misschien ontstaat juist dáár langzaam ruimte voor:

• meer echtheid
• meer rust
• meer richting
• en een versie van jezelf die niet langer gebouwd is op overleven 🌿

Wil je wat hulp en richting in deze gekke fase, neem gerust contact met me op, dan kijk ik waar ik je kan helpen :).