Waarom je blijft doorgaan terwijl je allang voelt dat er iets niet klopt
Waarom mensen die veel zien vaak het eerst uitgeput raken.
Veel professionals hebben lange tijd gedacht dat er iets mis was met hén.
Dat ze te gevoelig of intens waren, of simpelweg minder aankonden dan anderen. Herkenbaar?
Want hoe kan het anders dat jij degene bent die telkens vastloopt, terwijl anderen gewoon door lijken te gaan?
Maar hee.. wat als het probleem niet is dat je minder aankunt, maar dat je meer ziet?
Veel mensen die uiteindelijk leeglopen, merken dingen op die anderen nog niet zien.
- Ze voelen spanning in een team voordat die uitgesproken wordt.
- Ze zien wanneer een strategie niet gaat werken.
- Ze merken wanneer iemand niet op de juiste plek zit.
- Of wanneer iets in een organisatie eigenlijk niet klopt, ongewenste resultaten geeft of inefficient verloopt.
Dat vermogen is waardevol!
Maar er zit ook een valkuil in:
Want wanneer je veel ziet, gebeurt er vaak iets automatisch: jij gaat het dragen.
Niet omdat iemand dat van je vraagt. Maar omdat je denkt dat je er iets mee moet doen. Misschien zelfs gevoelsmatig niet anders kunt. Je kunt het niet niet-zien.
Je gaat extra verantwoordelijkheid nemen. Gesprekken voeren die niet jouw taak zijn. Problemen proberen op te lossen. Harder werken om het geheel draaiend te houden. Niet vanuit ego of 'ik weet hoe het zit', integendeel, je wilt én helpen, én je twijfelt aan jezelf en jouw perspectief.
En ondertussen denk je: waarom lijkt dit voor anderen zo makkelijk?
Daar begint vaak de vermoeidheid.
Niet omdat je zwakker bent dus. Maar omdat je een systeem probeert te dragen dat nooit van jou was 😉.
Veel mensen hebben nooit geleerd dat er een verschil bestaat tussen iets zien en ervoor verantwoordelijk zijn.
Wanneer ze spanning waarnemen, gaan ze het oplossen. Wanneer ze een probleem zien, gaan ze het repareren. Wanneer ze voelen dat iets niet klopt, passen ze zichzelf aan.
Tot hun energie opraakt.
Het keerpunt komt vaak wanneer iemand voor het eerst beseft: misschien ben ik niet degene die het verkeerd ziet.
Op dat moment verandert er iets fundamenteels.
Niet omdat je ineens je ogen ervoor kunt sluiten. Maar hier kun je het verschil gaan leren tussen waarnemen en overnemen.
En precies daar begint echte helderheid.
Als je jezelf herkent in deze dynamiek (veel zien, veel dragen en uiteindelijk leeglopen) dan kan het helpen om dat patroon eens van dichtbij te onderzoeken.
Niet door minder te voelen of minder te zien. Maar door te leren hoe je helder kunt waarnemen zonder alles te hoeven dragen. Zo kan jouw gevoeligheid weer vóór je gaan werken. En jou de helderheid geven voor een (werk-)leven dat voor jou werkt!
